Κείμενο - σχόλιο - στο άρθρο "Η νέα κοινωνική τάξη της αυτοοργάνωσης, μηχανή πολέμου για την έξοδο από την κυριαρχία" της εφημερίδας "Δράση".
Καλό το κείμενο. Θα ήθελα να θίξω 2-3 σημεία κριτικής από
την δική μου ταπεινή οπτική. Η ανάλυση για την σύγχρονη εργασία μου φαίνεται
σωστά τοποθετημένη με την μόνη διαφορά ότι τα εμπνευστικά προτάγματα του τέλους
του κειμένου θα ήθελα να γίνουν λίγο περισσότερο σαφή. Όπως επίσης και μια
αναφορά στα ήδη υπάρχοντα –καυτά- προβλήματα των εγχειρημάτων αυτοοργάνωσης που
έχουμε δει και βιώσει μέχρι τώρα και στην ρίψη μερικών πρακτικών προτάσεων για
την –όσο το δυνατόν- λύση τους.
Λίγο πιο αναλυτικά και συγνώμη για το ανεπεξέργαστο του
λόγου μου.
Η απόρριψη των σύγχρονων επιστημονικών θεωριών και η
τοποθέτησή τους ως εργαλεία και μόνο της κυριαρχίας από τη μία και η θέληση για
απαλλαγή από την εργασία από την άλλη θα δημιουργήσουν μια λανθασμένη αντίληψη,
κατά την γνώμη μου. Νομίζω ότι οι επιστήμες (όχι όλες) κ ό,τι γενικά
δημιουργείται και παράγεται στην κοινωνία μας θα ήταν λάθος να το βάλουμε κάτω
από την φθονερή απόλυτη ιδιοκτησία του «τέρατος». Ίσα ίσα, βλέπω ότι όλοι οι
σύγχρονοι τομείς των επιστημών, από την κοινωνιολογία, την εκπαίδευση, το
περιβάλλον μέχρι την φυσική κ την αστρονομία συντελούν στην επιβεβαίωση και τον
εμπλουτισμό της ελευθεριακής κουλτούρας και φιλοσοφίας μας αν θέλετε. (δεν θέλω
να γίνω πολύ αναλυτικός, επιγραμματικά στην εκπαίδευση όλο και περισσότερο
μπορεί κανείς να στηρίξει και να θεμελιώσει την ελευθεριακή εκπαίδευση
βασιζόμενος στα σύγχρονα ευρήματα κ πειράματα της παιδαγωγικής και ψυχολογίας
(και όχι σε αφηρημένες έννοιες ελευθερίας), στην ψυχολογία το ίδιο, η φυσική
δίνει μια νέα δυναμική ερμηνεία της ύπαρξης, της αθείας, του χάους και της
δημιουργηκότητας). Όλα αυτά είναι που, με πολύ δουλειά και συνεργασία πρέπει οι
συνάνθρωποι που θέλουν να πάμε προς τα εκεί που οραματίζεται το κείμενο και,
νομίζω και εγώ, να δουλέψουμε σε όλους τους τομείς που απαρτίζουν τις κοινωνίες
μας – καθένας εκεί που μπορεί κ θέλει- και να προτείνουμε συγκεκριμένα
πράγματα. Το «Να δημιουργήσουμε εκείνες τις συνθήκες που θα οδηγήσουν στην
απεξάρτηση μας από το πλαστικό, το πετρέλαιο, τη βιοτεχνολογία» δεν είναι
συνθήκες, είναι τεχνολογίες και προτάσεις τρόπου οργάνωσης των κοινωνιών οι
οποίες εμπεριέχουν τις προηγούμενα απορριπτέες από το κείμενο έννοιες όπως:
περιβάλλον, επιστήμες, τρόπο οργάνωσης (κοινώς μάνατζμεντ όσο και αν φέρνει
εμετό ο όρος), δομή, διοίκηση (συλλογική) και λοιπά. Αν απλά δημιουργήσουμε τις
συνθήκες αυτό σημαίνει ότι μετά κάποιοι άλλοι θα το κάνουν ή ότι θα γίνει από
μόνο του ;
Τέλος, μετά την πολύ καλή κριτική που κάνει το κείμενο στις
παρωπίδες που φορές έχει ο ελευθεριακός χώρος, θα ήθελα επιτέλους να δω αν
αναπτύσσουμε και να προτείνουμε λύσεις σε προβλήματα αυτοοργάνωσης που βλέπουμε
στους κόλπους μας εδώ και χρόνια. Και πάνω σε αυτά τα θέματα πρέπει να
δουλέψουμε. Να ρωτήσουμε πια γιατί δημιουργούνται ιεραρχικές δομές ενώ λέμε ότι
δεν το θέλουμε, ποιες μέθοδοι υπάρχουν –που υπάρχουν και βασίζονται στις
σύγχρονες θεωρίες της ψυχανάλυσης, της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, της
ανθρωπολογίας- για να βρούμε λύσεις και να βελτιώσουμε τις συνελεύσεις και την
επικοινωνία μας ; Αυτό θα έρθει μόνο από την έμπνευση που μας δίνει η αναρχία
και η ελευθεριακότητα ή επίσης από την κατανόηση του ατόμου, του συνόλου, από
την αυτοπαρατήρηση της ίδιας μας της συμπεριφοράς και της επικοινώνισης αυτού
που βρίσκουμε με τους άλλους ; (στην ουσία ψυχανάλυση της ψυχανάλυσης, δηλαδή
παρατηρείς πως αντιδράς και σκέφτεσαι πάνω στην ίδια σου την συμπεριφορά, κάτι
που θα πρέπει να καταφέρουμε να κάνουμε και σε συλλογικό επίπεδο). Πού είναι οι
προτάσεις για καλύτερες συνελεύσεις ; πως θα φτάσουμε να συζητάμε δημιουργικά
500 και 600 άτομα ;
Για κλείσιμο και συγνώμη για την φλυαρία: τον μάιο 2012
επισκεύτηκα 10 κολλεκτίβες στην ισπανία. Κάνουν συνελεύσεις συναισθημάτων και
έχουν facilitators σχεδόν όλοι. Ψάξτε το. Επίσης στην αμερική τρόπος λήψης
αποφάσεων που έχουν καταφέρει να λειτουργήσει εως 2000 άτομα: ρόδα με ακτίνες,
όλες οι ομάδες στις ακτίνες, οι εκπρόσωποί τους στο κέντρο (πχ από 2 ή 10
εκπροσώπους η κάθε υποομάδα), όταν δεν φτάνουν σε συμφωνία, γυρνούν στις
ακτίνες και συζητάνε και μετά ξαναγυρίζουν στο κέντρο. Δηλαδή υπάρχουν
εκπρόσωποι, αλλά οι εκπροσωπούμενοι είναι παρόντες. (φανταστείτε να ακούσετε
1000 απόψεις από μια συνέλευση 2000 ατόμων που όλοι «έχουν δικαίωμα να
μιλήσουν». Εδώ στην ελλάδα ίσως και θα θεωρούσαμε φασιστικό να μην είναι οοολοι
οριζόντιοι. Ε, δε γίνεται ρε παιδιά, πρέπει να το δούμε και να βρούμε τρόπους.
Καλή μας δύναμη. Αλέκος, ανοιχτός σε σχόλια κ επικοινωνία.
alekossailor@gmail.com
